Blada, dociekliwa istota unosi się na skraju lasu, niosąc w swojej oszronionej formie chłodny oddech jesieni. Ten radosny duch cicho przemyka obok splątanych pnączy i odpoczywających dyń, a jego szerokie spojrzenie uchwyca cichą ekscytację księżycowej nocy. Głęboko zielony bluszcz i obsydianowe nietoperze przylegają do jego przezroczystej powierzchni, osadzając widmową postać w świecie namacalnych detali. Jest w tym prywatna rozkosz – gościć tak delikatnego przybysza, mały fragment północnej godziny, który wydaje się całkowicie twój.